*
به رنگ ارغوان اگرچه از لحاظ فرم حرف‌هایی برای گفتن دارد اما از لحاظ آتش‌فشان حاتمی‌کیا در خلق دیالوگ‌های ماندگار با دیگر آثار او تا پیش از "دعوت" فاصله دارد ولی بازهم در ادامه مساله "تقابل نسل‌های" ویژه فیلم‌های حاتمی‌کیاست؛ فرزندان نسل اول انقلاب باز هم محور اصلی این فیلم هستند تا جریان فیلم‌سازی این فیلمساز صاحب‌سبک در نمایش تقابل و تضاد و صف‌آرایی این دو نسل از موج مرده و آژانس‌شیشه‌ای و به نام پدر به "به رنگ ارغوان" برسد.

این فیلم که نمایشی فوق‌العاده از توان نیروهای اطلاعاتی کشور است، مانند سینمای امضادار حاتمی کیا، تنها یک خط داستانی را دنبال نمی‌کند و اعتراضات دانشجویی به تخریب جنگل که در طول فیلم شاهد آن هستیم؛ نمادی است سیاسی برای برخی اشتباهات حکومتی. اشتباهاتی که طی آن برخی افراد و نهادها، گاه برای رسیدن به یک جاده صاف و هموار، خیلی چیزها را از میان بر‌می‌دارند؛ "اعتقاد و باور و تاریخ و احساس و..."

این تفکر کارگردان در دل دیالوگ‌های دانشجویی و در گعده‌ها و تجمعات اعتراض‌‌آمیز در سرتاسر فیلم عنوان می‌شود و بیان آن در حدی است که دو دانشجو به خاطر اعتراض به این جاده سازی در دل جنگل در زندان به سر می‌برند. همچنین در فیلم به طور مستقیم عنوان می‌شود که: درخت تاریخ دارد، احساس دارد...اما با وجود اعتراضات؛ این جاده درست از وسط درخت‌ها عبور می‌کند و هر  کسی که بر سر راهش قرار بگیرد از میان بر می‌دارد.

داستانی که حاتمی‌کیا روایت کرده است جدای از اینکه ضعف یک مامور اطلاعاتی را به خاطر احساسی‌شدن و یا مخلوط کردن احساس با ماموریتش بیان می‌کند و از آن نه به عنوان "هوسی موریانه‌وار" بلکه به عنوان سیانوری برای یک مامور اطلاعاتی یاد می‌کند؛ روایتی است از بی‌گناهی نسل سوم یا همان ابوذرها؛ ابوذرهایی که در موج مرده و آژانس شیشه‌ای متولد شدند و در به نام پدر قد کشیدند و حالا در "به رنگ ارغوان" نقش اصلی را بازی می‌کنند و تصمیم‌گیرنده‌اند اگرچه در برزخی که والدین برایشان ساخته‌اند و مانند همیشه پدران به تنهایی بار این نقش را در فیلم بر عهده می‌گیرند، نفس می‌کشند.

حاتمی‌کیا مبنای اصلی فیلم خود را نیز "اطلاعات" قرار داده چرا که معتقد است تقابل میان نسل‌ها تا حد بسیاری به این نداشتن اطلاعات بازمی‌گردد. برای این مبنا هم جدای از روایت قصه و فیلم‌نامه خوب، اماره‌های تصویری فراوانی را هم به مخاطب نشان می‌دهد از تیتراژ آغازین فیلم که اسامی اشخاص بر اساس رمزها و کدهایی ساختگی و غیر قابل فهم که بعدها مشخص می‌شود شیوه ارسال گزارش‌های مامور اطلاعات بوده، تا آخرین سکانس فیلم که مامور سابق اطلاعات، خود سوژه مامور جدید می‌شود. به عبارتی کارگردان بی‌اطلاعی را عامل بسیاری از اتفاقات روز کشور می‌داند؛ بی‌اطلاعی که حاصل نوعی نگاه منفی مسئولانه است.

فیلم توقیف‌شده حاتمی‌کیا همچنین نمادهای تصویری مناسب و بکری دارد؛ مانند سکانسی که هوشنگ از مافوق برای دخالتی اضطراری کسب اجازه می‌کند و برای صبرش؛ به دست خود دستبند می‌زند یا بک‌گراند لپ‌تاپش که ابتدا گورستانی از قبرهای خالی است و در میانه فیلم جای خود را به عکس ارغوان ـ با بازی خزر معصومی ـ می‌دهد و یا سکانس دخالت بدون اجازه و حضور در خانه ارغوان را که از مانیتور لپ‌تاپ می‌بینیم.