رمان "نوسترومو" نوشته جوزف کنراد با ترجمه سهیل سمّی منتشر شد.
به گزارش مهر، مضمون تعدادی از برترین آثار کنراد تنهایی است. این مضمون در" نوسترومو" نیز آشکار است. تنهایی نوسترومو، تنهایی خانم گولد، تنهایی مبارز پیر ایتالیایی که هرگز به تفاهم یا پیوندی متقابل نمیانجامد. نوسترومو در حقیقت بررسی عمیق و نیز ظریف تاثیرات فاسد کننده سیاست و منافع مادی بر روابط انسانهاست.
این رمان شامل سه بخش است با عنوانهای "نقرههای معدن"، "جزایر ایزابل" و "فانوس دریایی".
در "نوسترومو" میخوانیم: نوسترومو پس از شنا کردن در آب و رسیدن به ساحل در حالیکه از سر و رویش آب میچکید با تقلا خود را به قسمتی چهار ضلعی از گدار قدیمی رساند و همان جا در میان خرابههای دیوارها بقایای فرسوده و پوسیده سقفها و کلبهها، باقی روز را به خواب فرو رفت. در دل سایه کوهها، زیر نور مستقیم آفتاب ظهر در قطعه زمین متروکه و دور افتاده میان محوطه بیضی شکل لنگرگاه و نیم دایره وسیع خلیج خوابیده بود، بیحرکت و آرام چون اجساد مردگان.
ویژگی "نوسترومو" عظمت و ساختار دقیق این رمان است. زبان به مفهموم ادبی کلمه چالش برانگیز نیست بلکه تمهیدی است برای توصیف و تشریح توصیف مکانها و شرح انگیزهها و شخصیتها.
این رمان از سوی انتشارات ققنوس با شمارگان 2200 نسخه در 520 صفحه به چاپ رسیده است.
